²¹İsa yeniden tekneyle karşı yakaya geçtiği zaman, çevresinde büyük bir kalabalık toplandı. İsa deniz kıyısında duruyordu. ²²Sinagog başkanlarından biri, Yairos adında bir adam yaklaştı. İsa’yı görünce ayaklarına kapandı. ²³İçini dökerek O’na yalvardı: “Küçük kızım son nefesini vermek üzere. Ne olur, gel, ellerini onun üstüne koy ki iyileşsin, yaşasın.”

²⁴İsa onunla birlikte yola çıktı. Büyük bir kalabalık ardından gidiyor, O’nu sıkıştırıyordu. ²⁵On iki yıldan beri kanaması olan bir kadın yaklaştı. ²⁶Pek çok doktora başvurmasına karşın, çok çekmişti. Varını yoğunu harcamış, ama iyileşeceğine büsbütün kötüleşmişti. ²⁷Kadın İsa için söylenenleri duymuştu. Kalabalığın arasından gelip arkadan İsa’nın giysisine dokundu. ²⁸Çünkü içinden, “Yalnız giysisine dokunsam, hastalığımdan kurtulacağım” diyordu.

²⁹O anda kanaması durdu. Kadın iyileştiğini bedeninden hissetti. ³⁰İsa varlığından bir güç çıktığını hemen bildi. Kalabalığın arasından geriye dönerek, “Giysime kim dokundu?” diye sordu.

³¹Öğrencileri, “Halkın seni sıkıştırdığını görmene karşın ‘Bana kim dokundu’ mu diyorsun?” dediler. ³²Ama İsa bunu yapanı görmek için çevresine bakıyordu.

³³Kadın kendisine olanları bildiğinden, korka korka, titreyerek geldi. İsa’nın önüne diz çöküp gerçeği O’na anlattı. ³⁴İsa, “Kızım, imanın seni kurtardı, esenlikle git ve hastalığından kurtul!” dedi.

³⁵İsa daha konuşurken, sinagog başkanının evinden adamlar gelip, “Kızın öldü” dediler, “Öğretmeni neden hâlâ yoruyorsun?” ³⁶Ama İsa söylenene aldırış etmeden sinagog başkanına, “Korkma” dedi, “Yalnız iman et!”

³⁷Petrus, Yakup ve kardeşi Yuhanna’dan başka kimsenin peşinden gelmesine izin vermedi. ³⁸Sinagog başkanının evine vardıklarında İsa gürültüyle karşılaştı. İnsanlar ağlıyor, çığlık çığlığa bağırıyorlardı. ³⁹İsa içeri girince onlara, “Neden gürültü yapıyor, ağlıyorsunuz?” dedi, “Çocuk ölmedi. Uyuyor.” ⁴⁰O’na alaylı alaylı güldüler.

İsa herkesi dışarı çıkardı. Çocuğun babasıyla annesini ve kendisiyle birlikte bulunan üç öğrenciyi yanına alıp çocuğun bulunduğu yere girdi. ⁴¹Çocuğun elinden tutarak ona, “Talita kumi” dedi. Bu, “Küçük kız, sana söylüyorum, ayağa kalk!” demektir. ⁴²Kız hemen ayağa kalkıp yürüdü. On iki yaşındaydı. Olanlar karşısında herkes şaşkınlıktan donakaldı. ⁴³İsa bu olayı hiç kimsenin bilmemesi için onları sıkıca uyardı. Sonra kıza yiyecek vermelerini söyledi.