¹⁶İsa büyüdüğü Nasıra Kenti’ne gitti. Şabat Günü alışık olduğu gibi sinagoga girdi, okumak amacıyla ayağa kalktı. ¹⁷Kendisine Yeşaya Peygamber’in kitabı verildi. İsa kitabı açtı, şu sözlerin yazılı olduğu yeri buldu:
¹⁸“Rab’bin Ruhu üzerimdedir. Çünkü O beni yoksullara Sevindirici Haber’i iletmek için meshetti. Tutsaklara serbest bırakılacaklarını, körlere gözlerinin açılacağını duyurmak, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak ve
¹⁹ Rab’bin lütuf yılını ilan etmek için beni gönderdi.”

²⁰Kitabı kapadı, görevliye geri verip oturdu. Sinagogda herkesin dikkati O’na çevrilmişti. ²¹İsa onlara anlatmaya başladı: “Bugün, dinlediğiniz bu Kutsal Yazı yerine gelmiştir.”

²²Herkes O’nun için iyi tanıklıkta bulunuyor, ağzından çıkan lütufkâr sözlere şaşıyordu. “Yusuf’un oğlu değil mi bu?” diye soruyorlardı. ²³İsa onlara şöyle dedi: “Kuşkusuz, bana şu Halk deyimini aktaracaksınız: ‘Ey doktor, önce kendini iyileştir. Kafernahum’da yapıldığını duyduğumuz işleri burada, kendi ülkende de yap!’ ”

²⁴İsa sözlerini şöyle sürdürdü: “Doğrusu size derim ki, hiçbir peygamber kendi ülkesinde kabul edilmez. ²⁵Ama gerçek adına size bildiriyorum: İlyas Peygamber’in günlerinde göğün üç yıl altı ay kapandığı ve bütün ülkeye kırıcı bir kıtlık geldiği dönemde İsrail’de pek çok dul kadın bulunuyordu. ²⁶Ama İlyas bunlardan hiçbirine gönderilmedi. Yalnız Sayda bölgesinde, Sarefat’taki dul bir kadına gönderildi. ²⁷Elişa Peygamber’in günlerinde İsrail’de pek çok cüzamlı vardı. Ama bunlardan hiçbiri iyileşmedi. Yalnız Suriyeli Naaman iyileşti.”

²⁸Sinagogtakiler bu sözleri duyunca öfkelendiler. ²⁹Ayağa kalkıp O’nu kentten dışarı çıkardılar. Aşağı atabilmek için O’nu kentin kurulu olduğu tepenin yamacına götürdüler. ³⁰Ama İsa aralarından sıyrılıp gitti.