Adam ile Domuzlar

«“Evine, ailene git” dedi, “Rab’bin senin için yaptıklarını ve sana acıdığını onlara anlat.”»

— Mk 5,19

Düşünceye yönelten sorular:

1. Cin çıkarma olayına tanık olanlar İsa’ya neyin için yalvardılar?
2. Pasaj kötülüğü nasıl tasvir ediyor? Mezar, domuz, deniz ve lejyon – bunlar neyi çağrıştırıyor?
3. Hayatınızdan, kötülük direncinin ya da aksine kötülüğe direnişin herhangi bir örneğini düşünebiliyor musunuz?      

2. Samuel Kitabından Sözler [2Sm  15,13-14. 30; 16,5-13]

¹³Bir ulak gelip Davut’a, “İsrailliler Avşalom’a yürekten bağlandı” dedi.

¹⁴Bunun üzerine Davut Yeruşalim’de kendisiyle birlikte olan bütün görevlilerine şöyle dedi: “Haydi kaçalım! Yoksa Avşalom’dan kaçıp kurtulamayacağız. Hemen gidelim! Yoksa Avşalom ardımızdan çabucak yetişip bizi yıkıma uğratır. Kenti de kılıçtan geçirir.”

³⁰Davut ağlaya ağlaya Zeytin Dağı’na çıkıyordu. Başı örtülüydü, yalınayak yürüyordu. Yanındaki herkesin başı örtülüydü ve ağlayarak dağa çıkıyorlardı.

⁵Kral Davut Bahurim’e vardığında, Saul ailesinin geldiği boydan Gera oğlu Şimi adında biri lanetler okuyarak ortaya çıktı.  ⁶Bütün askerler ve koruyucular Kral Davut’un sağında, solunda olmasına karşın, Şimi Davut’la askerlerini taşlıyordu.  ⁷Şimi lanetler okuyarak, “Çekil git, ey eli kanlı, alçak adam!” diyordu,  ⁸“RAB, yerine kral olduğun Saul ailesinin dökülen kanlarının karşılığını sana verdi. RAB krallığı oğlun Avşalom’a verdi. Sen eli kanlı bir adam olduğun için bu yıkıma uğradın!”

⁹Seruya oğlu Avişay krala, “Bu ölü köpek neden efendim krala lanet okusun?” dedi, “İzin ver de gidip başını uçurayım.”

¹⁰Ama kral, “Bu sizin işiniz değil, ey Seruya oğulları!” dedi, “RAB ona, ‘Davut’a lanet oku’ dediği için lanet okuyorsa, kim, ‘Bunu neden yapıyorsun’ diye sorabilir?”

¹¹Sonra Davut Avişay’la askerlerine, “Öz oğlum beni öldürmeye çalışırken, şu Benyaminli’nin yaptığına şaşmamalı” dedi, “Bırakın onu, lanet okusun, çünkü ona böyle yapmasını RAB buyurmuştur.  ¹²Belki RAB sıkıntımı görür de, bugün okunan lanetlerin karşılığını iyilikle verir.”

¹³Davut’la adamları yollarına devam ettiler. Davut’un karşısında, dağın yamacında yürüyen Şimi, giderken ona lanet okuyor, taş, toprak atıyordu.

Aziz Markos İncil’inden Sözler [Mk 5,1-20]

¹Galile Denizi’nin karşı yakasına, Gerasiniler bölgesine vardılar. ²İsa tekneyi bırakıp kıyıya çıktı. Mezarların arasından çıkan kötü ruhla dolu bir adam O’nu karşıladı. ³Adam mezarların arasında yaşıyordu. Artık kimse onu bağlayamıyor, zincire vuramıyordu. ⁴Gerçi, çok kez prangaya vurulmuş, zincirlerle bağlanmıştı, ama zincirleri kırmış, prangayı parçalamıştı. Hiç kimse onu denetim altına alamıyordu. ⁵Gece gündüz mezarlarda, dağlarda çığlık çığlığa bağırır, taşlarla kendini yaralardı.

⁶Adam İsa’yı uzaktan görünce O’na tapındı. ⁷Ortalığı sarsan bir çığlık atarak, “Ey İsa, yüce Tanrı’nın Oğlu, benden ne istiyorsun?” diye haykırdı, “Tanrı adına sana yalvarırım, bana işkence çektirme!” ⁸Çünkü İsa, “Kötü ruh, adamdan çık” demişti.

⁹İsa, “Adın ne?” diye sordu. O da, “Adım Lejyon’dur” dedi, “Çünkü sayımız çok.”  ¹⁰Kendilerini o bölgenin dışına göndermemesi için İsa’ya çok yalvardı.

¹¹Orada çok büyük bir domuz sürüsü bayırda otlamaktaydı.  ¹²Kötü ruhlar İsa’ya, “Bizi domuzlara gönder de onların içine girelim” diye yalvardılar.  ¹³O da onlara izin verdi. Kötü ruhlar çıkıp domuzların içine girdiler. Sürü uçurumdan aşağı denize uçtu. Yaklaşık iki bin domuz boğuldu.

¹⁴Çobanlar kaçıp kentte, kırsal alanlarda bunu anlattılar. Herkes olup biteni görmeye koştu. ¹⁵İsa’nın yanına vardılar. Cine –Lejyon’a– tutsak adamı giyinmiş, akıllanmış, orada oturur görünce korkuya kapıldılar. ¹⁶Olaya tanık olanlar, cine tutsak adamla domuzların başına geleni halka anlattılar. ¹⁷Ardından da İsa’ya bölgelerini bırakıp gitmesi için yalvarmaya başladılar.

¹⁸İsa tekneye binerken, cine tutsak adam birlikte gitmek için O’na yalvardı. ¹⁹Ama İsa ona engel oldu. “Evine, ailene git” dedi, “Rab’bin senin için yaptıklarını ve sana acıdığını onlara anlat.”

²⁰Bunun üzerine adam gitti ve İsa’nın kendisi için tüm yaptıklarını Dekapolis dolaylarında yaymaya başladı. Herkes şaşırdı kaldı.

Yanıtımız, Mezmur 51.

¹Ya RAB, düşmanlarım ne kadar çoğaldı,
Hele bana karşı ayaklananlar!
²Birçoğu benim için:
“Tanrı katında ona kurtuluş yok!” diyor.

³Ama sen, ya RAB, çevremde kalkansın,
Onurum, başımı yukarı kaldıran sensin.
⁴RAB’be seslenirim,
Yanıtlar beni kutsal dağından.

⁵Yatar uyurum,
Uyanır kalkarım, RAB destektir bana.
⁶Korkum yok
Çevremi saran binlerce düşmandan.

3004-1-f.